Kerkentest Kerk in Den Haag – Apostolisch Genootschap

Apostolisch Genootschap: Met blote voeten de natuur bezingen

Door Jolly van der Velden
Gepubliceerd juli 2014, jaargang 17, nr. 167

KERKENTEST De leden van het Apostolisch Genootschap hebben er al een vroege zonnegroet plus een hagepreek in het Zuiderpark op zitten, als hun ochtenddienst begint. ‘Wat een prachtige wereld.’

‘In dit huis willen we elkaar inspireren en werken aan een menswaardige toekomst’, lees ik in de hal van het licht ogende kerkgebouw van het Apostolisch Genootschap aan de Loevesteinlaan. Golvende muren, natuurmotieven in de glas-in-loodramen en het Zuiderpark als achtertuin. Hèt decor om het internationale Fȇte de la nature mee te vieren door ‘s ochtends om 4.33 uur de zon te begroeten in het park, gevolgd door een hagepreek en een ontbijt.

De viering in de kerkzaal sluit hier naadloos op aan. Een beamer projecteert: ‘We leven met z’n allen op een prachtige planeet.’ Het jeugdkoor zingt: ‘There ain’t no stopping us now.’ Het zijn zeker veertig jongeren en ze klinken alsof dat inderdaad niet zou lukken. De zaal zit vol, ik krijg een hand van mijn buurvrouw ter begroeting.

Windmolen
‘Wat een prachtige wereld’, zegt een van de twee voorgangers. Uit de zaal klinkt instemmend gehum. ‘Wat was uw happy moment afgelopen week?’
De sfeer is optimistisch en blijmoedig, de voorgangers zijn jong en gedreven. Tijdens de overweging projecteren ze foto’s, laten ze een korte film zien en lezen ze de weekbrief van de ‘apostel’ voor – een overdenking van de landelijke geestelijk verzorger van het genootschap. Er wordt gesproken over duurzaamheid, over de windmolen die is aangeschaft. ‘Dat is de buitenkant, maar hoe zit het met de innerlijke kant: hoe verbinden wij ons met duurzaamheid?’

Lekenpriesters
Deze voorgangers zijn niet theologisch geschoold. Op de website staat dat het genootschap trots is op zijn traditie van ‘lekenpriesters’. Wat opvalt is dat God niet genoemd wordt en er, in ieder geval deze zondag, geen bijbellezingen zijn. In de apostolische visie is God scheppingskracht, daar komt al het prachtige van het heelal uit voort, ook onze talenten.
Het doet allemaal niet zo ‘kerks’ aan, maar er zijn zeker kerkelijke tradities te herkennen. Er wordt bijvoorbeeld gebeden en er is de ‘rondgang’, waarbij iedereen wordt uitgenodigd een afspraak met zichzelf te maken en daarna een in wijn gedoopte ouwel krijgt.

Na de dienst zingt het koor als toegift ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’. De dirigente springt uit enthousiasme blootsvoets op een kerkbank om ook voor de gemeenteleden zichtbaar te zijn. Met succes, want het refrein wordt vanuit de zaal luidkeels meegezongen. Het dak blijft er net op.
Het is een gemeenschap om je onbekommerd jong te voelen, hoe oud je ook bent.

Wat opviel: Helemaal van deze tijd, maar elkaar broeder en zuster noemen klinkt nogal archaïsch.

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *