Alternatief 40-dagentijdboek

1-boek 40 001Mijn alternatief 40-dagentijdboek is een verzameling van jarenlang lezen, schrijven, beelden maken, aangeraakt worden en verwonderen.

Het is een boek in de sfeer van op weg naar Pasen. Je zou het ook een verlangen naar de essentie kunnen noemen, of een verzoening met de dood of een pelgrimage naar God…

Ik zocht een weg door verschillende tijden en windstreken heen en gaf mijn persoonlijke reflectie op wat ik tegenkwam, in de vorm van een gedicht, een verhaal, een foto, een tekening of een collage.

Het boek is alleen nog maar leverbaar in een digitale PDF-vorm en kost € 10,-         Interesse? Neem even contact op.

Hieronder een paar teksten en beeldwerk ter introductie.

Dag 3

Johannes 12: 24

Als een graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft het één graankorrel, maar wanneer hij sterft, draagt hij veel vrucht.

Geen enkele bloem                                                                                                                                   heeft het plan                                                                                                                                             of verlangen                                                                                                                                               bloem te worden

als zij als zaadje                                                                                                                                       wordt voortgeblazen door de wind                                                                                                       naar haar bestemming                                                                                                                       van vochtige, donkere aarde…

Dag 24

Eckhart – preek 42

Je moet van hem houden zoals hij is: niet-God, niet-geest, niet-persoon, niet-beeld; sterker nog: zoals hij een louter, zuiver, helder één is, los van alle tweeheid.

Gewassen gras

Ergens moet toch rechtvaardigheid te vinden zijn? Een vanzelfsprekend en onbetwist recht op eenheid met al het bestaande, met God.

De regen valt gestaag. Ik sta aan de rand van het bos, beschut. Voor mij ligt een natte wei van gewassen gras. Voordat ik weet wat ik doe, ben ik op weg ernaar toe. Ik wil ook gewassen worden, gezuiverd. Ik wil een grasspriet zijn die het vertrouwen heeft dat hij verankerd is in de grond, beschermd wordt door de andere sprieten en gevoed wordt door de aarde en de hemel. Ik ga liggen met mijn gezicht in het gras, mijn armen en benen uitgespreid. De regen blijft stromen, vormt plasjes onder mijn natte lijf. Mijn ogen lopen over van het water. Huilen is overbodig en toch doe ik het alsof mijn lichaam op eigen kracht heeft besloten bij te dragen aan de stroom.

Er ontstaat in mij een onberedeneerd verlangen steeds dieper de grond in te zakken. Mijn mond zit vol gras en mengt zich met het regenwater. Ik voel mij steeds verder zakken, dichter bij mijn oorsprong komen. Mijn armen en benen hebben zich al overgegeven en worden steeds zwaarder. Mijn hoofd geeft de strijd nog niet op en blijft registreren dat ik nat in het gras lig, totdat mijn buik zich trillend aanpast aan het ritme van de druppels. Ik heb geen controle meer, het trillen wordt een schreeuw die hortend en stotend begint en dan aanzwelt tot een loslaten van formidabele kracht. Ik braak pijn uit van een heel leven en misschien van meer. De pijn weerkaatst tegen de bomen, wordt gevoed door het water en spoelt weg in de diepte onder mij.

Mijn handen klauwen zich in de grond in een poging een permanent houvast te vinden. Ik wil penetreren in de aarde, mijzelf er aan vasthaken zodat ik mee kan met al haar wendingen door het heelal.

Ik wil nooit meer eenzaam zijn…  

Dag 28

Shankara

Men kan de sacrale teksten opzeggen en aan de heilige geesten offeren, men kan de riten uitvoeren en godheden vereren, maar zolang de mens niet tot het inzicht van zijn wezensidentiteit met het atman (de ziel) ontwaakt, kan hij nooit bevrijding vinden, zelfs niet na honderden eeuwen.

De cirkel                                                                        SONY DSC

Ze stond midden in de kring van mensen. Alleen. Ze keek om zich heen, overal waren de gelederen gesloten, de armen in elkaar gehaakt. De blikken waren strak op haar gericht, zonder mededogen. Ze kon geen leven ontdekken, alleen plicht. Ze draaide rond in de hoop ergens bij iemand iets te zien wat haar houvast zou kunnen bieden.

Het groen van het gras lokte haar. Ze wilde hier niet zijn. Zou ze zich, duizelig als ze was, laten vallen? Nee, ergens in haar lijf wist ze heel zeker dat dat niet de manier was. Het zou capitulatie zijn, geen ontsnapping. Het zou de weg vrijmaken later zelf in een kring te staan, de armen in elkaar gehaakt, wachtend op het onvermijdelijke.

Een geluid ontsnapte uit haar mond. Ze zag het haast wegvliegen, moeiteloos over de onbeweeglijke lichamen heen. Niemand keek. Dat verbaasde haar. Ze had zelf het geluid wel weer willen inslikken, terug willen proppen in haar keel. Alles beter dan hen te laten zien dat de paniek een uitweg vond. Zij moest zichzelf bij elkaar houden en wist dat ze daarbij geen hulp kon verwachten.

Plotseling ging er een golf van woede door haar heen. De enige manier om hier uit te breken was rammen, slaan, schoppen totdat ze knakten, totdat ze vielen en er een gat ontstond dat groot genoeg was om door weg te rennen. Als ze eenmaal buiten de cirkel zou zijn…                                                                                                                                                        Ze leken haar niet zo snel en alert deze types, eerder standvastig, geworteld in hun eigen vormeloze klei. Haar hartslag was snel, haar adem hoog. Met haar ogen half dicht zocht ze naar de zwakste schakel, haar oren afgestemd op het kleinste zuchtje van angst. Ze wist dat ze dáár moest slaan waar ook maar een flard gevoel was. Ze deed een uitval, zomaar, om het even waar. Ze gebruikte haar hele lijf voor deze strijd, al haar fysieke kracht. Het voelde alsof ze tegen een metalen wand opliep, ze kon er geen vat op krijgen. De gezichten rondom haar bleven onbewogen, de lichamen rechtop, de macht verzameld.

Ze voelde haar kracht de aarde inlopen. Verwond was ze weer terug bij zichzelf. Zelfs in het gevecht was er geen contact geweest, hadden zij  zich niet kunnen verbinden. 

Ze hapte nu naar lucht en het werd heel stil. Ademen ging moeilijk, haar hoofd bonkte.  Bloed vloeide en ze deed geen enkele poging het te stelpen. Ze bleef staan. De nacht kwam en ze stond nog steeds. De kou kreeg vat op haar, ze werd er onbeweeglijk van. Ze begon zich tegen wil en dank te vereenzelvigen met de anderen. Alleen haar ogen bleven alert en toen zij de maan achter een wolk vandaan zag komen, gaf dat haar een schok. Het was een prachtige ronde, gele maan. Ze bleef kijken, hunkerend naar leven. Haar lichaam kwam weer in beweging, haar bloed werd warm en ze wist opeens heel zeker dat het leven haar het recht gaf te gaan. 

Het was haast al gebeurd voordat ze het daadwerkelijk deed. Ze liep een paar stappen naar voren in de richting van de maan en met haar wil gericht op iedere volgende stap, bevrijdde ze zich heel rustig. Ze voelde dat achter haar de kring zich weer sloot. Ze keek niet eens om of ze haar echt lieten gaan. Ze was hoe dan ook weg.

Dag 34

Markus Zusak – De boekendief

Wanneer de dood je een verhaal vertelt, kun je maar beter luisteren.

Verdwaald

Lieveheersbeestje kijkt vriendelijk op als ze onverwacht wordt aangesproken door een mus.                                                                                                                                                   ‘Weet u soms waar wij zijn? Ik ben de weg kwijt.’ Het musje ziet er een beetje kouwelijk en somber uit. Ze is net zo grijs als de dakgoot waar ze samen in zitten.                                            ‘Weet u het?’, dringt zij nog eens aan. Lieveheersbeestje schudt aarzelend haar hoofd.          ‘Eigenlijk niet,’ zegt ze. ‘Het is een stad aan zee, kijk maar naar al die zeemeeuwen die op de daken zitten.’                                                                                                                                       ‘Oh, dus u bent ook verdwaald net als ik. Dan zitten we in hetzelfde schuitje,’ zegt de mus met een zucht.                                                                                                                                    ‘Nee hoor, ik ben niet verdwaald,  ik weet alleen niet hoe de stad heet waar ik nu ben, dat is heel wat anders dan verdwaald zijn.’  Dit gaat de mus duidelijk boven de veren. Bovendien lijkt ze niet in de stemming voor een filosofische uiteenzetting. Ze vliegt weg. Een eindje verder in de straat ziet ze een merel, misschien kan die haar wel helpen.

Weer alleen denkt lieveheersbeestje nog eens na over dat verdwalen. Ze voelt zich niet verdwaald, doordat zij geen bestemming heeft. Het maakt haar niet zo veel uit waar ze terechtkomt, ze gaat gewoon haar snavel achterna. Overal is wel iets te zien of te doen.         Ze heeft op haar tochten ook iets over zichzelf ontdekt: ze is heel graag in haar eigen gezelschap.

Als ze de volgende dag in een bloemenperkje scharrelt op zoek naar iets te eten, ziet ze de mus weer. Die ziet er niet goed uit, haar veren staan bol en ze rilt onophoudelijk. Ze is ziek, dat is duidelijk.                                                                                                                                   ‘Hoe gaat het mus? Je ziet er niet zo goed uit.’                                                                              ‘Ik voel me ook niet goed, ik heb geen trek in eten, ik ben nog steeds verdwaald en te moe om te vliegen.’                                                                                                                                    ‘Tja, dat klinkt niet zo best mus, misschien moet je even ophouden met vinden dat je verdwaald bent en gewoon wat rusten.’                                                                                           ‘Zo simpel is het niet lieveheersbeestje, ik denk dat ik dood ga vandaag en ik geloof niet dat ik dat ooit eerder heb gedaan, dus ik weet niet hoe dat moet. Weet jij het?                             ‘Eh, nee, maar ik weet wel dat iedereen het kan, want iedereen doet het.’                                    ‘Dat maakt het nog niet gemakkelijk, wie weet wat er straks gaat gebeuren! Aan jou heb ik ook niks. Ik wil niet dood, ik ben bang.’                                                                       Lieveheersbeestje ziet dat de ademhaling van mus nu hortend en stotend gaat.                       ‘Zeg dan dat er niets is om bang voor te zijn.’  De stem van mus klinkt nog maar heel zacht als ze dat zegt. Lieveheersbeestje kijkt haar aandachtig aan. Ze heeft nog nooit een dier zien sterven en toch herkent ze de dood nu. Het vervult haar met stilte.                                   ‘Ik weet het ook allemaal niet mus, maar als je straks dood bent, zul je vast dat gevoel van verdwaald zijn niet meer hebben,’ fluistert ze, terwijl ze gauw een zacht blaadje onder het kopje van mus schuift, zodat die nog even lekker ligt. Mus knikt met haar laatste krachten, dat gelooft ze ook wel en dat lucht een beetje op. Voordat ze verder nog iets kan zeggen, rolt ze zo maar om waardoor ze op haar rug komt te liggen, met haar pootjes gestrekt omhoog. Ze ziet er direct anders uit; ze is nu een rustig bolletje veren met een snavel en twee dichte oogjes. Ze is mus niet meer, ze is vrij.                                                                             ‘Zie je wel,’ zegt lieveheersbeestje zachtjes.

 Dag 35

Katha Upanishad

Nooit was de geest geboren;
Nooit zal zij ophouden te zijn.
Nooit was er een tijd dat zij niet was.
Begin en einde zijn een droom.SONY DSC
Onsterfelijk, zonder begin,
onveranderlijk, bestaat de geest altijd.
Dood kan haar niet raken.
Dood raakt slechts haar huis.


 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.